Yaklaşık iki aydır Türkiye’nin gündeminden düşmeyen bir konu var: Fon krizi.

Hangi esnafa gitseniz, hangi sokakta yürüseniz, hangi köy kahvesine otursanız konuşulan konulardan biri mutlaka fon meselesi. Üstelik bu, birkaç gün konuşulup unutulan sıradan bir gündem başlığı da değil. İktidarın gündemi değiştirmek için attığı adımlara, başka tartışmaların öne çıkarılmasına rağmen konu sıcaklığını korumaya devam ediyor.

Düşünün; ana akım medyanın büyük ölçüde iktidarın kontrolünde olduğu bir siyasi atmosferden söz ediyoruz. Muhalif yayıncılığın en etkili kanallarından birinin kapatıldığı, dosyayla bağlantılı önemli isimler hakkında tutuklama kararlarının gündeme geldiği bir süreç yaşanıyor. Buna rağmen tartışma sönmüyor, aksine toplumun farklı kesimlerinde konuşulmaya devam ediyor.

Peki bu nasıl mümkün oldu?

Bence siyasi partilerin bu sorunun cevabını dikkatle incelemesi gerekiyor.

Açıklanan rakamlara göre fon krizinden doğrudan etkilenen yaklaşık 455 bin kişi var. Bu 455 bin insanın her biri, aynı zamanda bir aileye, bir arkadaş çevresine, bir esnaf ilişkisine, bir mahalleye ve bir sosyal çevreye sahip. Yani mesele yalnızca doğrudan etkilenenlerin sayısıyla sınırlı kalmıyor. Yaşananlar, insanların kendi durumlarından örnekler vererek birbirlerine anlattığı bir toplumsal iletişime dönüşüyor.

455 bin kişi demek, Türkiye’nin 81 iline dağıldığında her şehirde ortalama 5 binin üzerinde insan demek. Elbette bu insanların tamamı aynı ölçüde aktif değil ve şehirlerdeki nüfus yoğunlukları farklı. Ancak her şehirde en az birkaç bin insanın doğrudan etkilendiği, kendi çevresine yaşadıklarını anlattığı bir tablo var.

İşte asıl mesele burada başlıyor.

Dikkat çekici olan şu: Bu insanların televizyon kanalı, gazetesi, reklam bütçesi veya profesyonel iletişim ekibi yok. Fakat yaşadıkları bir sorun var ve bu sorunun çözülmesini istiyorlar. Dolayısıyla anlatıyorlar, anlatmaya devam ediyorlar.

İşte siyasetin üzerinde düşünmesi gereken nokta tam olarak burası.

Siyasi partiler iletişim için ciddi kaynaklar harcıyor. Genel merkezler kampanyalar hazırlıyor, sosyal medya çalışmaları yapılıyor, mitingler düzenleniyor. Ancak bütün bu çalışmaların merkezinde çoğu zaman örgütlü bir insan gücünden ziyade profesyonel iletişim yöntemleri bulunuyor.

Oysa fon krizinin ortaya çıkardığı tablo başka bir gerçeğe işaret ediyor: Bir meseleye gerçekten inanan ve onu kendi meselesi olarak gören insanlar, en güçlü iletişim ağına dönüşebiliyor.

Bunun siyasi karşılığı çok önemli.

Bir siyasi parti her ilde birkaç bin insanı yalnızca üye olarak değil, savunduğu değerlerin ve politikaların gönüllü anlatıcısı hâline getirebilirse çok güçlü bir toplumsal etki yaratır. Bunun yolu da insanlara ezberletilmiş cümleler dağıtmaktan değil, onların gerçekten inandıkları meseleler etrafında örgütlenmesinden geçiyor.

Fon krizinin siyasi partilere verdiği ders bence oldukça açık: Gündemi belirlemek için her zaman medyaya hükmetmeniz, milyonluk kampanyalar yapmanız gerekmez. Bazen her şehirde kendi hikâyesini anlatan, inandığı mücadeleden vazgeçmeyen birkaç bin insan, ülkenin bütün gündemini değiştirmeye yeter.

Çünkü insanın insana inanarak anlattığı bir sözün etkisini, hiçbir reklam bütçesiyle sağlayamazsınız.

YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR .