Hayatımızdaki pek çok şeyi kontrol etmek isteriz. Planlarımızın istediğimiz gibi ilerlemesini, belirsizliklerin ortadan kalkmasını, sonuçların beklentilerimizi karşılamasını bekleriz. Bazen kendi bedenimizi bile belirli kalıplara sokmaya çalışır, sınırlarımızı zorlayarak daha iyi, daha güçlü veya daha başarılı olmaya uğraşırız. Peki, her şeyi kontrol etmeye çalışmak gerçekten bize iyi geliyor mu?
Yoga pratiği bu soruya farklı bir açıdan yaklaşmamızı sağlar.
Matın üzerine geçtiğimizde bedenimizin her gün aynı olmadığını fark ederiz. Bir gün kolaylıkla gerçekleştirdiğimiz bir hareket, başka bir gün daha fazla çaba gerektirebilir. Denge pozunda sabit kalamayabilir, beklediğimiz kadar esneyemeyebilir ya da zihnimizi istediğimiz kadar sakinleştiremeyebiliriz. İşte yoga tam da bu anlarda bize önemli bir şey öğretir: Her şeyi zorlamak yerine, o anki hâlimizi kabul edebilmek.
Bu, çaba göstermemek veya gelişimden vazgeçmek anlamına gelmez. Aksine yoga, çaba ile kabulleniş arasında bir denge kurmayı öğretir. Bedenimizi geliştirmek için çalışırken onun sınırlarına saygı duymayı, ilerlemek isterken kendimizi zorlamamayı öğreniriz.
Her sonucun bizim istediğimiz şekilde gerçekleşmeyeceğini, her sürecin kendi hızında ilerlediğini ve bazı şeylerin kontrolümüz dışında olduğunu kabul etmek zihinsel yükümüzü hafifletebilir.
Yoga bize kontrolü tamamen bırakmayı değil, neyi kontrol edebileceğimizi ve neyi olduğu gibi karşılamamız gerektiğini ayırt etmeyi öğretir. Nefesimizi, hareketimizi ve tepkilerimizi yönetebiliriz; ancak her sonucu belirleyemeyiz.
Belki de gerçek denge, her şeyi istediğimiz gibi şekillendirebilmekte değil, değiştiremeyeceğimiz şeylerle mücadele etmek yerine onlarla daha sağlıklı bir ilişki kurabilmektedir.
Çünkü bazen ilerlemek için daha fazla çaba göstermek değil, biraz gevşemek ve kontrol etme ihtiyacını bırakmak gerekebilir.
YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR
