Anmak, hiç üzerinde durmadığımız, bir tanıma ve tanıtma olayıdır. Anmak; ah, vah çekmek olmadığı gibi uçup gidecek laflar da etmek değildir. Çünkü anmak, geride anlatılacak bir şeyler, iz bırakmış, insana, insanlığa yol yordam göstermiş, hizmet etmiş kişiye yapılan özeldir ve de gelecek kuşaklarla tanıştırmak, gelecek kuşaklara teslim etmektir. Atatürk, bir Belediye başkanı, bir yazar çizer, bir bilim insanı değildir. Üç kıtaya yayılmış, büyük imparatorluk olmuş, dünyaya hükmetmiş ama çağın gerekliliklerini yerine getirmemiş, el alem sanayi devrimi yaparken o Lale devri yaşamış. Matbaayı bile 300 yıl getirmemiş, insanını okur yazar yapmamış, köylerde yoksul, kuraklıkla, yangılarla, sel felaketleriyle, hastalıklarla boğuşan, insanını cepheden cepheye koşturmuş Yemen’ler de evlatlarını bırakmış bir ülke var. Bir tarafta da İstanbul’da, saraylarda bolluk içersinde yaşamak için borçlar alıp veremeyen bir ülke. Ve yeni sömürgeler arayan emperyalist ülkelerin çıkardığı 1.Dünya Savaşı ile üzerine çullanıp yok etmek için parçalanıyor. İşte burada bir Türk evladı çıkıyor ve bir tarafta yedi düvene karşı ülkenin insanını son defa savaştırıyor, ülkeyi kurtarıyor ve devrimler yaparak o yoksul, o okuma yazması olmayan, nüfusun %80’i yolsuz, derme çatma köylerde yaşayan insanını soğan patates satarak ülkenin her köşesine fabrikalar kurarak giyiminden kuşamından her şeyini değiştirerek, geliştirerek çağını yaşayan insanına dönüştüren Mustafa Kemal Atatürk var.
Şimdi düşünelim: Atatürk’ün eğitim sistemini. Nereden nereye getirmiş. Neler yapmış, nasıl yapmış? 86 milyon nüfusun ne kadarı biliyor bunu? Peki Atatürk’ün başlattığı eğitim sistemini nasıl, kimler bozdu? Bunu ne kadarımız biliyor ya da mukayese edebiliyoruz? Köy Enstitüleri, Halkevleri neydi, ne oldu. Bunu bilenimiz var mı? O Cumhuriyetle, Atatürk Devrimleriyle başlayan milli duygulara, heyecana ne oldu, bunu düşünen, bilen var mı? Osmanlı’nın borçları ne kadardı, ne oldu, nasıl ödendi? Atatürk 1923’den 1938’e kadar 15 yılda 46 fabrika kurdu. Bunları neyle, nasıl kurdu? Ne fabrikalarıydı, ne oldu onlara? Osmanlı döneminde Tarımımız nasıldı da Atatürk tarımı geliştirdi. Atatürk insanımızı nasıl geliştirdi, neler yaptı?
Son günlerde internette okuduğum bir şey var: “Tarihini dizilerde öğrenen milletiz” doğru mu doğru. Konularımıza nasıl bakacağımızı düşündürüyor…
Atatürk’ü anmak için, önce tanımak gerekiyor. Peki nasıl tanıyacağız? Bugün ile karşılaştırarak başlamamız gerekiyor. Atatürk döneminin eğitim sistemi ile bugünün eğitim sistemini topluma karşılaştırma ortamlarını kullanarak. Atatürk sorunları nasıl çözmüş, bugün sorunlar nasıl büyüyor? O dönemin Milli Eğitim Bakanı ile bugünkü bakanın karşılaştırılması. Atatürk’ün sofraları neydi, neler konuşuluyordu? Yurt dışına uzman yetiştirme, öğrenci gönderme neydi, ne neticeler alındı. Savaşlardan çıkmış yokluk içersindeki ülkenin ekonomisi nasıl yapıldı da bütçesi bugün hayal bile edilemeyecek bütçeydi.
Atatürkçü sivil toplum kurumlarına çok iş düşüyor. Sadece onlara değil bütün kurumlara. Bir sanat, fotoğraf derneğinin elinde Cumhuriyet öncesi ve Cumhuriyet Dönemi, hatta Atatürk Dönemi ve Bugün fotoğraf arşivleri olmalı idi ve onları sık sık şehrin değişik semtlerinde, okullarında göstermeli. Bir Sanayi Odası Sanayimizin Cumhuriyet Öncesi, Cumhuriyet Sonrası ve Bugünü sık sık fotoğraflarla söyleşilerle bunu paylaşması gerekiyor ki sanayicimiz tarihsel bir bilince sahip olsun. Tarım için de sağlık için de eğitim için de bunlar yapılmalı…
Cumhuriyet Öncesini, Kurtuluş Savaşımızı, Atatürk dönemimizi ve bugüne nasıl gelindiğini dizilerde bile anlatamadığımız, mukayese ettiremediğimiz insanımıza sadece ölüm yıl döneminde ve milli bayramlarımızdaki konuşmalarla dikkat çekip tanıtamayız ve tanımadan anmalar törenlerde kalıyor. Eskişehir’de Atatürk Kütüphanesi (Merkezi) ve etkinlikleri var mı? Atatürk’ü sadece, sevdiği şarkılarla anmak bence yeterli değil…
YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR.
