Eskiden haramiler vardı, dağ başında yol keserdi. Şimdikiler kırk haramiden beter: Hepsi yüksek lisanslı, akademik kariyerli, birbirlerinden referanslı, hepsi kravatlı!
Ankara'nın ve Saray'ın koridorlarında bu aralar klima çalışmıyor ama herkes ecel terleri döküyor. Gündem malum: Milyarlarca dolarlık fon skandalı. Öyle bir bataklık ki kurutmaya kalksanız ucu kimlere dokunacak belli değil; üstünü örtmeye çalışsanız kokusu artık her tarafa yayılmış durumda.
Hoca Kurtulursa Talebeler Yanar, Talebe Konuşursa Saray Sallanır!
Bürokrasi ayağındaki ilk yaprak dökümü BDDK Başkanı Şahap Kavcıoğlu'nun "affını istemesiyle" başladı. Şimdi Ankara kulislerinin en sıcak sorusu şu: Sıra, fon skandalının merkezindeki isimlerden biri olarak tartışılan Erişah Arıcan'da mı?
Borsa İstanbul ve Türkiye Varlık Fonu Başkan Vekili Arıcan için Saray'dan istifa sinyali gönderildiği, ancak kendisinin direndiği ileri sürülüyor. Hatırı sayılır isimleri araya sokarak Cumhurbaşkanı Erdoğan'dan randevu almaya çalıştığı konuşuluyor.
Kolay değil tabii! Kendisi yüzlerce ismin doktora tez hocası. Eski Bakan Berat Albayrak bile vaktiyle, "Erişah Arıcan'la uğraşılırsa at izi it izine karıştığı günler tekrar gündeme gelir" diyerek adeta kalkan olmuştu.
Şimdi soru şu: Akademik referanslar, siyasi himayeler ve bürokratik ilişkiler ağı, soruşturmanın önüne ne kadar set çekebilecek? Bir görev değişikliği, kurumsal sorumlulukları da ortadan kaldıracak mı? Yoksa soruşturmanın sınırları genişledikçe koruyucu kalkanlar birer birer mi düşecek?
Mezardaki Ölüye Fon Aldıran Arsızlık, "Masumiyet Karinesi" Diye Sırıtıyor!
İşin siyasi tarafı tam bir kara mizah. Meclis'te 60 milletvekilinin, bakanların ve yargı mensuplarının adının geçtiği listeler konuşuluyor. Muhalefet, "Açıklayın, suçsuz olanlar da töhmet altında kalıyor" diyor. İktidar ise adeta üç maymunu oynuyor.
AK Parti Grup Başkanı Abdullah Güler'in savunması oldukça dikkat çekici:
"455 bin 578 kişinin hepsi mi dolandırıcı?
Lekelenmeme hakkı var. Yarın bir gün yüzüne bakamayacağımız, mahcup olacağımız isimleri lekelemeyelim."
Sayın Güler, kimse sizden 455 bin 578 mağdur yatırımcının adını açıklamanızı istemiyor. Mesele, mağdurlarla soruşturmanın aydınlatılması gereken kişi ve ilişkilerini birbirine karıştırmamak.
Kamuoyuna yansıyan rakamlara göre bir milyon liranın altında alacağı bulunan 333 bin kişinin ödemesi yapılmış durumda. Buna karşılık büyük alacaklıların ve 241 ya da 400 kişilik olduğu ileri sürülen özel listenin kimlerden oluştuğu hâlâ tartışılıyor.
Burada mesele gelişigüzel isim açıklamak değil; kimlerin hangi işlemleri yaptığı, hangi ayrıcalıklardan yararlandığı ve denetim mekanizmalarının neden çalışmadığıdır.
Alt tarafı bir Excel tablosunda tek tuşa basılacak! O kadar. Ama o tuşa basılamıyor. Çünkü mesele yalnızca isimler değil; o isimlerin arkasındaki ilişkiler, siyasi bağlantılar ve varsa ayrıcalıklar.
İşin vahametini anlamak için gazeteci Nuray Başaran'ın gündeme taşıdığı savcılık tespitine bakmak yeterli. Fon yöneticilerinin, hayatını kaybetmiş 35 vatandaşın T.C. kimlik numaralarıyla bile fon alıp sattığı belirtiliyor.
Memlekette ölüler dirilerden daha aktif yatırımcı yapılmış!
Bir insan öldükten sonra adına fon işlemi yapılabiliyorsa, bu ülkede finans sisteminin hangi denetim mekanizması çalışmaktadır? Kimlik doğrulama nerede, işlem güvenliği nerede, kurumların gözetim sorumluluğu nerede?
Yoksa sistem yalnızca gariban vatandaş parasını yatırırken mi kusursuz çalışıyor?
Doymayan Midenize Bir Tokluk Sınırı Biçin!
Ekonomide 200 milyar dolarlık enkazdan söz edilirken Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek 300 milyon dolar taze para bulmak için yollara düşüyor. Bir tarafta milyarlarca dolarlık fon skandalının hesabı, diğer tarafta ülkeye yeni kaynak arayışı...
Anahtar Parti Genel Başkanı Yavuz Ağıralioğlu'nun iktidara yaptığı çağrı tam da bu noktada tokat gibi çarpıyor:
"Vatandaşa açlık ve fakirlik sınırı açıklamayı bırakın da kendinize ve makam dağıttığınız yakınlarınıza bir tokluk sınırı açıklayın, biz de bilelim!"
Bu çağrının neden karşılık bulduğunu anlamak için uzağa gitmeye gerek yok.
Fatma Betül Sayan Kaya'nın savcılıkta verdiği ifadede mesleği sorulduğunda "Ev hanımıyım", aylık geliri sorulduğunda ise "500 bin TL" yanıtını verdiği aktarılıyor.
İşte size tokluk sınırı!
Vatandaşın geçim derdiyle boğuştuğu, emeklinin ay sonunu getiremediği bir ülkede, ev hanımı beyanıyla aylık 500 bin liralık gelir arasındaki uçurum, başlı başına siyasi bir tartışma konusu değil mi?
Ben söyleyeyim: Ayda 500 bin lira!
Peki, bu kadar köşeye sıkışan iktidar cendereden nasıl çıkacak?
Kulislerde konuşulan senaryo, siyaset mühendisliğinin klasik ama pahalı hamlesi: Erken seçim!
Normal takvim Mart-Nisan 2028'i gösterirken ibrenin Mayıs 2027'ye çevrilebileceği konuşuluyor.
Planın, ocak ayındaki olağan maaş artışına ek bir düzenlemeyle en düşük emekli aylığını 30 bin lira bandına yaklaştırmak ve zammın sıcaklığı geçmeden seçmeni sandığa götürmek olduğu ileri sürülüyor.
Yani milyarlarca dolarlık skandalın hesabı ortada dururken, emeklinin cebine girecek birkaç bin liralık artışla siyasi hafızanın tazelenmesi hesaplanıyor.
Ama bir şeyi unutuyorlar: Ekonomik sıkıntı zamla hafifletilebilir, siyasi sorumluluk seçim takvimiyle ertelenebilir; fakat kamu vicdanındaki hesap öyle kolay kapanmaz.
Çünkü mesele yalnızca para değil; denetim, adalet ve hesap verebilirlik meselesidir.
"Kırk haramiye kırk kapı açsanız, kırk hamamda kırk keseci çalıştırsanız da nafile! Bu kadar kirin üstünü peştamalla örtemezsiniz.
Önce millete hesabını verin!
YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR.