Siyaset bazen bir koltuğu kazanma mücadelesi değildir. Bazen düzene karşı, zamana karşı, bütün engellere rağmen milletin iradesini savunma mücadelesidir.
Dışarıdan küçük görünen, yaşayanlar için dünyalar kadar büyük bedelleri olan bir mücadele...
Türkiye'nin son 25 yıllık demokrasi mücadelesinde böyle bir dönemeçten geçiyoruz. CHP'nin 2024 yerel seçimlerinde birinci parti olması, Ekrem İmamoğlu'nun cumhurbaşkanı adaylığı etrafında oluşan büyük toplumsal beklenti ve sonrasında yaşanan gelişmeler, siyasetin seyrini değiştirdi. CHP'li belediyelere yönelik operasyonlar, tutuklamalar ve parti yönetimini tartışmaya açan yargı süreçleri, muhalefeti ağır bir sınavla karşı karşıya bıraktı.
DEMOKRASİ MÜCADELESİNDEN YENİ TÜRKİYE'YE: SANDIĞIN VE UMUDUN YÜRÜYÜŞÜ
Özgür Özel'in mücadelesini de bu gelişmelerden bağımsız değerlendiremeyiz.
Bu, kişisel bir koltuk mücadelesi değildi. Genel başkanlığını yaptığı partinin kurultay iradesini, örgütünü ve demokratik siyaset yapma hakkını savunma mücadelesiydi.
Önce kurultaya ilişkin davada mahkeme yetkisizlik kararı verdi. Ardından istinaf bu kararı değiştirdi. Dosya Yargıtay'a taşındı ve hâlâ bekliyor. Üzerine bir de mutlak butlan tartışması eklendi. CHP'nin başına gelmeyen kalmadı! Hani derler ya, pişmiş tavuğun başına gelmedi. Adeta partiye çorap ördüler!
Bir siyasi partinin genel başkanını belirlemek için delegelerin iradesi yetmiyor mu? Kurultay yapılıyor, seçim yapılıyor; sonra aynı irade mahkeme koridorlarında yeniden tartışmaya açılıyor.
Demokrasinin yeni usulü bu mu? Önce sandıkta yarış, sonra mahkemede rövanş! Yargının görevi hukuku korumaktır; siyasi iradenin yerine geçmek değil.
Özgür Özel geri adım atmadı. Yağmur altında yürüyen insanlarla birlikte meydanlara çıktı. Emeklilerin geçim derdinden hayat pahalılığına, adaletsizlikten demokrasi taleplerine kadar toplumun sorunlarını gündeme taşıyan mitingler düzenledi. Meydanlarda yükselen coşku ve kalabalıklar, yalnızca bir partiye değil, değişim ve adalet beklentisine verilen desteği de gösterdi.
İmamoğlu'nun küçücük bir hücreye sığdırılan hayatına rağmen milyonların gündeminde ve hafızasında yer alması da bu mücadelenin sembollerinden biri oldu.
Çünkü mesele yalnızca bir siyasetçinin özgürlüğü değil; masumiyet karinesi, lekelenmeme hakkı ve adil yargılanma ilkesidir. Bu nedenle yaşananlar aynı zamanda ahlaki bir direniştir. Halkın desteğini arkasına alan bir siyasi iradenin, haksızlıklara karşı sesini duyurma çabasıdır.
Ancak demokrasi mücadelesi yalnızca itiraz etmekle kazanılmaz. İtirazı programa, toplumsal desteği örgütlü güce, değişim talebini iktidar vizyonuna dönüştürmek gerekir.
Yeni Parti'nin Ankara'da gerçekleştirdiği 1. Olağan Kurultayı'nı tam da bu açıdan değerlendirmek gerekiyor. Dört ay gibi kısa bir sürede teşkilatlanmasını tamamlayan partinin, 160 kişilik Parti Meclisini Yasama, Örgüt ve Politika Geliştirme olmak üzere üç ayrı çalışma ekseninde yapılandırması sıradan bir örgütlenme tercihi değil.
Ekonomiden kalkınma iktisadına, vergi ve maliye politikalarından sosyal politikalara, tarımdan diplomasiye, hukuktan kamu yönetimine kadar farklı alanlarda uzmanlaşmış isimlerin aynı çatı altında buluşması önemli bir mesaj taşıyor: Siyaset hamasetle değil, bilgiyle; kişisel sadakatle değil, liyakatle; günü kurtaran vaatlerle değil, bilimsel yöntemlerle yapılmalı.
Benim de birikimine ve duruşuna güvendiğim bu isimlerin oluşturduğu kadro tablosu umut verici. Fakat asıl sınav şimdi başlıyor. Bu kadrolar Türkiye'nin ekonomik, sosyal ve hukuki sorunlarına uygulanabilir çözümler üretebildikleri ölçüde anlam kazanacak. Çünkü iktidar olmak, yalnızca mevcut iktidara itiraz etmek değil, ülkeyi daha iyi yönetebileceğinizi göstermektir.
Üstelik yüzde 50+1 sisteminde hiçbir siyasi hareketin tek başına yürüyerek bu hedefe ulaşması kolay değil. Muhalefetin dar parti çıkarlarını aşması, ortak akıl ve demokrasi programı etrafında buluşması gerekiyor.
Unutmayalım: Demokraside son söz milletindir. Genel başkanları delegeler, iktidarları millet seçer. Sandığın yerine hiçbir güç, hiçbir makam ve hiçbir siyasi hesap geçemez.
Çünkü bir liderin gerçek gücü oturduğu koltuktan değil, arkasında yürüyen insanların inancından gelir. Yeni Türkiye'nin yolu da mahkeme koridorlarından değil; milletin iradesinden, bilimden, liyakatten ve ortak akıldan geçer.
YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR.