Eskişehir’in en büyük mahallesi Emek. Yaklaşık 60 bin nüfusuyla artık yalnızca bir mahalle değil, başlı başına bir kent ölçeğine ulaşmış durumda. Üstelik büyümeye devam ediyor.

Geçtiğimiz günlerde Odunpazarı Belediye Başkanı Kazım Kurt’un Emek Mahallesi’nin geleceğine ilişkin sözleri yeni bir tartışmayı beraberinde getirdi. Kurt, mahallede bölünme talebi olan vatandaşların bulunduğunu belirterek konunun birlikte değerlendirilmesi ve tartışılması gerektiğini ifade etti.

Bu açıklamanın ardından geçmişte Eskişehir’de gündeme gelen Odunpazarı’nı ikiye bölme önerisi yeniden hatırlandı. Ancak burada önemli bir ayrım var. Bir konuyu tartışmaya açmak, o konuda karar vermek anlamına gelmez. Kazım Kurt da Emek Mahallesi’nin bölünmesi gerektiğini söylemiyor. Vatandaşlardan gelen bir talebin, mahallenin geleceği açısından birlikte değerlendirilmesini öneriyor. Hele ki söz konusu olan binlerce insanın yaşadığı bir mahallenin geleceğiyse, tartışmaktan kaçınmak yerine doğru soruları sormak gerekir.

Örneğin, 60 bin nüfuslu bir mahallenin tek bir muhtarlık üzerinden temsil edilmesi yeterli mi? İki ayrı mahalleye ayrılması durumunda vatandaşın yerel temsil imkânı nasıl değişir? İki muhtarlık, mahalle sakinlerinin sorunlarının takibini ve çözüm süreçlerini ne ölçüde etkiler? Farklı bölgelerin ihtiyaçları ayrı ayrı ele alındığında hizmet planlaması nasıl şekillenir?

Diğer taraftan, Emek Mahallesi’nin tek bir mahalle olarak kalması durumunda neler değişir? Ortak mahalle kimliği ve aidiyet duygusu nasıl korunur? Büyük bir nüfusun ortak taleplerini tek bir çatı altında dile getirmesi daha güçlü bir baskı unsuru olmayı sağlıyor mu?

Bölünme gerçekleşirse yalnızca idari sınırlar mı değişir, yoksa kamu hizmetlerinin sunuluş biçiminde de farklılıklar ortaya çıkar mı? Yeni muhtarlıkların kurulması dışında hangi somut değişiklikler yaşanır? Okul, sağlık ocağı, sosyal tesis, ulaşım ve altyapı yatırımları açısından yeni bir planlama gündeme gelir mi?

Emek Mahallesi’nin büyümeye devam ettiği düşünüldüğünde geleceğe ilişkin sorular da çoğalıyor. Bugün 60 bin olan nüfus on yıl sonra hangi seviyeye ulaşacak? Yeni yerleşim alanları hangi ihtiyaçları beraberinde getirecek? Mevcut eğitim, sağlık, ulaşım ve sosyal donatı kapasitesi bu büyümeye cevap verebilecek mi? Mahallenin gelecekteki idari yapısı nasıl olmalı?

Bütün bu soruların yanıtı için mahalle sakinlerinin görüşleri çok önemli. Bölünme talebinde bulunanlarla mevcut yapının korunmasını isteyenlerin gerekçeleri neler? Bu konuda mahallede yaşayanların tamamının düşüncelerini öğrenebileceğimiz katılımcı bir süreç nasıl oluşturulabilir?

Aslında tartışmanın kendisi de yerel demokrasinin önemli bir parçası. Halk merkezleri, mahalle meclisleri ve kent konseyleri tam da bu tür konuların konuşulabildiği, farklı görüşlerin bir araya gelebildiği platformlar.

Emek Mahallesi’nin geleceği üzerine konuşurken yalnızca bugünkü nüfusu değil, önümüzdeki yıllarda karşılaşacağı ihtiyaçları da ele almak gerekiyor.

Bölünmek mi, bütün kalmak mı? Daha güçlü temsil mi, ortak mahalle kimliği mi? Daha küçük yönetim alanları mı, tek bir büyük mahalle yapısı mı? Emek Mahallesi’nin geleceğine ilişkin bu soruların yanıtı, mahallede yaşayanların katılımıyla yapılacak kapsamlı bir tartışmada aranmalı.

YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR.