Şiir, duyguları, düşleri, özlemleri dillendirmek, insanı ve yaşamı anlatmak için yazılır. Aynı zamanda şiir insanla yaşıttır denilir. Şiir olmasaydı, kıyamet kopmazdı ama insanın insani duyguları oluşmaz, beslenmezdi. Hatta insan, insan olamazdı. İnsan şiir ile gelişti. Onun için şairler, birileri şiir yazdıkları için şiir yazanlar değildir ve şairler şair olarak doğarlar. Söyleyecekleri doğuşlarında gelişir, kar yumağı gibi yüreğinde büyür, dizelere dönüşür ve anı geldiğinde dökülür şiir olur. Bedri Rahmi Eyuboğlu bir yazısında “Anadolu’nun ortasında bir köye girersiniz, ne bir tutam kırmızı kiremidi vardır. Ne okulu, ne camii, ne yolu, ne izi. Kuş uçmaz kervan geçmez toprak damlı, çamur sıvalı bir eve girersiniz. Cam çerçeve, kapı pencere hak getire. Basbayağı bir in. Tavanda bir delikten bulaşık suyu gibi bir ışık sızar. Size bir şiir okunur ya da şiir gibi konuşur oradaki insan. Şiir fışkırır oradan. Bu kuş uçmaz kervan geçmez garip yuvaya bu şiir nereden gelir konar? İşte böyle şeydir şiir, insan yüreğinde doğar, beslenir ve fışkırır” diyor.

Şiir tarihinde; “şiir önceleri yüksek sesle okunmak için yazıldı.” denildiği gibi MÖ 5. yüzyıldaki Dionysos şenliklerinden beri şiir toplum önünde şenlik ya da festival ortamlarında, toplum önünde, şairlerin buluşmalarıyla okunuyor. Bugün dünyanın her ülkesinde ve ülkelerin şehirlerinde şiir festivalleri düzenleniyor ve ülkelerin şairleri, şiirleri buluşuyor. Amaç ülkeler insanının insani yönlerini beslerken ülkelerinde, şehirlerinde şairlerinin ve şiirlerin gelişmesine ortam yaratıyorlar.

12.-13. yüzyıldan beri dünya şiirinde Türk şiirinin önemli yeri vardır. Kısaca son 50-60 yıl içersinde dünyanın değişik ülkelerinde düzenlenen şiir festivallerine baktığımız da şairlerimizin festivallerde “Onur Şairi” olduklarını görmemiz şiirimizin yerini ve düzeyini göstermesinde yeterlidir. Buna karşın ülkemizin şehirlerinde insanımızı dünya şiiri ve şairleri ile tanıştıran şiir festivallerimiz son yıllarda görürmeye başladı ve sayıları bir elin parmaklarıyla sayılabilinecek az. Hatta başlatılan etkinliklerini sürdürenleri de çok az.

Eskişehir Cumhuriyet döneminde şehir olmasıyla beraber şiir de 1932’de kurulan Halkevleri döneminde başlamış, şiirleri de Halkevi dergisinin sayılarında yayınlanmış, çok önemli bir şiir çevresi de yaratılmış. Halkevleri’nin kapatılması sonrası, o şiir potanseli dağılmış, sivil kurumunu yaratamamış, dergiler yayınlayamamış. Hatta Türk şiirinin büyük şairi Yunus Emre’yi bile sahiplenememiş, Yunus Emre’ye yapılan anma etkinliklerinde bile şiir etkinlikleri yapamamış. Onun için Eskişehir, şiirde taşra olarak kalmış, şiir etkinliklerinin de 2000’li yıllarda başladığını görüyoruz. 2002 yılında Eskişehir Sanat Derneği kurulması, şiir yazanların gelişmelerine yönelik çalışmaları ve “Eskişehir Sanat” dergisini yayınlaması ve de devamlı ulusal etkinlikler düzenlenmesiyle şiirini başka şehirlerle aynı düzeye getirmiştir. Türk şiirindeki etkinliklere baktığımızda Eskişehir’in 2 etkinliği vardır. Biri, Eskişehir Sanat Derneği’ni 2004 yılında başlattığı “Yunus Emre Şiir Buluşması” dernek halen sürdürüyor. Diğeri de geçen ay 22. Yılını gerçekleştirdi. Tepebaşı Belediyesi 2011 yılında başlattığı ve 13-15 Kasım 2026 tarihlerinde 14.sünü gerçekleştirdiği “Uluslararası Eskişehir Şiir Buluşması”dır. Tepebaşı Belediye Başkanı Ahmet Ataç’ın basın toplantısında verdiği bilgiye göre Uluslararası Eskişehir Şiir Buluşması etkinliğine ABD’den Çin’e Fransa’da Küba’ya 35 ülkeden 91 yabancı ve 261 Türk şairi olmak üzere 352 şair yer almış. Enis Batur’dan Özdemir İnce’ye, Cevat Çapan’dan Metin Cengiz’e Türk şiirinin büyük şairleri bu etkinliğin onur konuğu olmuşlar onları yakından tanıma, tanışma yaşamıştır Eskişehir.

Haydar Ergüen’in danışmanlığında yapılan 14. Uluslararası Eskişehir Şiir Buluşması’ Türkiye Yazarlar Sendikası, Pen ve Kültürlerarası Şiir ve Çeviri Akademisi işbirliği ile yapılıyor. Türkiye’den 11, Fransa’dan ve Mısır’dan birer şair yer alırken Onur Konuğu da İlhan Sami Çomak oldu.

YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR