Televizyon, siyasetin en güçlü iletişim araçlarından biri. Bir ekrandan aynı anda 85 milyon insanın evine girebilmek, milyonlara seslenebilmek, gündemi belirleyebilmek… Üstelik Türkiye gibi televizyonun hâlâ toplumun geniş kesimleri için sosyal medyadan çok daha etkili olduğu bir ülkede bu gücün önemi tartışılmaz.
Ancak bugün Türkiye’de muhalif seslerin milyonlara ulaştığı ekranlar birer birer kararıyor.
Tele1, Halk TV ve Sözcü TV üzerinden yaşanan kapatma ve kayyum süreçleri, yalnızca medya kuruluşlarını ilgilendiren meseleler değil. Bunlar, toplumun haber alma hakkını ve farklı görüşlere ulaşma imkânını doğrudan ilgilendiriyor.
Tam da ülkenin en ağır ekonomik sorunlarla boğuştuğu, yoksulluğun derinleştiği, milyonların geçim mücadelesi verdiği, kamu kaynaklarının kullanımına ilişkin ciddi iddiaların tartışıldığı bir dönemde yaşanıyor bütün bunlar. Fon vurgunu iddialarının, ekonomik tablonun ve iktidarın politikalarının kamuoyunda yeterince tartışılmasının önüne set çekiliyor.
Üstelik mesele yalnızca televizyonlarla da sınırlı değil. YouTube yayınlarıyla, sosyal medya hesaplarıyla kamuoyunu bilgilendiren gazeteciler de baskıyla karşı karşıya. Murat Ağırel, Şaban Sevinç, İsmail Arı, Merdan Yanardağ ve daha niceleri… Gazetecilerin cezaevinde olduğu, haber yapmanın ve eleştiri yöneltmenin giderek zorlaştığı bir ülkeden söz ediyoruz.
Peki, bütün bu tablo karşısında muhalefet ne yapmalı?
Artık ekranlardan bize ulaşan haberleri beklemekle yetinemeyiz. Televizyonların karartıldığı, gazetecilerin susturulmaya çalışıldığı bir ortamda siyasetin yeniden asli mecrasına dönmesi gerekiyor: Sokağa, mahalleye, insana…
Mahalle mahalle, sokak sokak, ev ev anlatmak zorundayız. İnsanların sofrasına, gündelik hayatına, geçim derdine dokunmak; ülkenin gerçek gündemini doğrudan yurttaşla buluşturmak zorundayız.
Burada örgütlere büyük görev düşüyor. Seçilmişlere, belediye meclis üyelerine, milletvekillerine, parti yöneticilerine ve bütün muhalefet kadrolarına önemli sorumluluklar düşüyor. Siyaset yalnızca kürsülerden konuşmak, basın açıklamaları yapmak veya sosyal medyada paylaşım üretmek değildir. Siyaset, insanın kapısını çalmak, derdini dinlemek ve çözüm önerisini anlatmaktır.
İktidarın yeni bir politika üretemediği, ülkenin sorunlarına çözüm geliştiremediği bir ortamda muhalif sesleri kısmaya çalışması, muhalefetin de iletişim yöntemlerini yeniden düşünmesini gerektiriyor.
Çünkü hiçbir ekran, sokağın yerini tutamaz. Hiçbir yayın, bir insanın kapısını çalıp gözlerinin içine bakarak konuşmanın gücüne sahip değildir.
Ekranlar kararabilir, gazeteciler susturulabilir, yayınlar durdurulabilir. Ama siyasetin gerçek gücü hâlâ halkın içindedir.
Şimdi muhalefet için ekran başında bekleme değil, sokağa çıkma, halkla buluşma zamanı.
YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR.