Memlekette öyle bir düzen kurulmuş ki sıradan vatandaşın hayal bile edemeyeceği imtiyazlar, bazı insanların önüne altın tepside sunuluyor.

Milyonlarca genç KPSS salonlarında dirsek çürütüyor; yıllarca okuyup sınavdan sınava koşuyor, bir devlet kadrosuna girebilmek için hayatını bir puana bağlıyor. Sonra bir bakıyorsunuz, devletin en üst katlarında bazı koltuklara oturmak için ne KPSS gerekiyor ne de vatandaşın ödediği sınav bedeli!

Üstelik mesele koltuğa oturmakla da bitmiyor. İşten çıkarılma, tazminat, ödenmeyen haklar, iş güvencesi...

Maden işçisinden emekçiye, alın teriyle geçinmeye çalışan milyonlarca insanın önüne türlü engeller çıkarılırken, bürokrasinin tavan katlarında bambaşka bir matematik işliyor.

Vatandaş elektrik, kira, mutfak ve vergi hesabı yaparken bazıları için ayrıcalık hesabı yapılıyor.

Kamuda adalet yalnızca işe alımda eşitlikle ölçülmez. Kamu gücünü kullananların denetlenmesinde de aynı eşitlik geçerli olmalıdır.

Şimdi asıl soruya gelelim:

Bu düzeni kim denetleyecek?

Çünkü artık çatlak yalnızca muhalefet sıralarından gelmiyor. İktidar mahallesinin içinden de "Kendinize gelin!" sesleri yükseliyor.

Şamil Tayyar'ın sözleri bu açıdan dikkat çekici. "İnsanları artık aptal yerine koymayın" diyerek, 15 Temmuz sonrasında darbe üreten sistemin değiştiğini, şimdi ise kriz üreten finansal ve bürokratik sistemin kökten değiştirilmesi gerektiğini söylüyor.

Ardından da o ağır metaforu koyuyor masaya:

"Kanserli hücreler antibiyotikle tedavi edilemez, neşter kaçınılmazdır."

Bu sözün ağırlığı, muhalefetten değil, sistemin içinden gelmesinden kaynaklanıyor.

Üstelik Tayyar yalnız değil. Metin Külünk, Mücahit Birinci ve Bülent Arınç gibi isimlerin de farklı başlıklarda yükselttikleri itirazlar dikkat çekiyor.

Demek ki içeride de bir şeylerin yolunda gitmediğini görenler var.

Ama asıl mesele şu:

Neşter gerçekten vurulacak mı?

Gelelim işin en kritik yerine...

Sermaye Piyasası Kurulu eski Başkanı İbrahim Ömer Gönül meselesine.

Milyarlarca liralık fonların büyüdüğü, bazı hisselerde olağanüstü fiyat hareketlerinin yaşandığı, yüzde 1280'lere varan artışların gündeme geldiği bir ortamdan söz ediyoruz.

Böylesine sıra dışı hareketler karşısında sorular sorulduğunda verilen cevap ise hafızalara kazındı:

"Milletin teveccühü!"

Şair Eşref bugün yaşasaydı herhalde defterini açar, Neyzen de neyini şöyle bir üflerdi:

Demek ki artık borsada fiyat yükselmiyor; millet teveccüh ediyor!

Bir hisse yüzde 1280 yükseliyorsa ortada şüpheli bir hareket aramak ayıp. Çünkü mesele piyasa değil, maşallah, halk sevgisi!

Ne güzel memleket!

Piyasa hareketlerini açıklamak için yeni bir ölçüt de bulunmuş oldu: Fiyat ne kadar yükselirse teveccüh de o kadar büyük!

Fakat savcılık aynı romantik bakış açısına sahip görünmüyor.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından görevi kötüye kullanma iddiasıyla soruşturma başlatılması ve Hazine ve Maliye Bakanlığı'ndan izin istenmesi, meselenin artık siyasi polemik olmaktan çıkıp hukuki ve idari sorumluluk alanına girdiğini gösteriyor.

Bakan Mehmet Şimşek'in Teftiş Kurulu'nu görevlendirmesi de bu nedenle önemli.

Bakanlığın ön incelemesi sonrasında soruşturma izni verilmesiyle süreç yeni bir aşamaya geçti.

Şimdi gözler soruşturmanın nasıl ilerleyeceğinde.

Verilen izin, yalnızca hukuki sürecin önünü açan bir karar mı olacak, yoksa denetim mekanizmalarının geçmişteki sorumluluklarının da bütün yönleriyle araştırılmasına mı vesile olacak?

Daha önemlisi:

Milyarlarca liralık hareketlilik yaşanırken denetim mekanizmaları neredeydi?

Çünkü mesele yalnızca paranın nereye gittiği değildir.

Mesele, o para giderken devletin nereye baktığıdır.

Vatandaşın parasını kaybetmesi elbette ağırdır. Fakat vatandaşın devletin denetim mekanizmalarına olan güvenini kaybetmesi çok daha ağırdır.

Bu nedenle artık yalnızca fonların, şirketlerin, yöneticilerin veya yatırımcıların değil; denetleyenlerin de denetlenmesi gerekiyor.

Kim hangi koltukta oturuyorsa o koltuğun sorumluluğunu da taşımalıdır.

Çünkü devlet koltuğu, dokunulmazlık kürsüsü değildir.

Şamil Tayyar'ın dediği gibi, eğer ortada kanserli bir doku varsa artık antibiyotik devri bitmiştir.

Neşter çıkmalıdır.

Ve o neşter kime dokunursa dokunsun, devletin görevi koltuğu korumak değil, kamu güvenini korumaktır.

Çünkü bir ülkede vatandaş parasını kaybedebilir.

Ama devletine güvenini kaybederse, kaybolan yalnızca para değildir.

Devletin kendisidir.

Ve madem mesele fonlar, teveccühler ve heybelerde saklanan turplar...

Sözü biraz da hicvin kendisine bırakalım:

FONZEDELERİN TÜRKÜSÜ

Fonlandım da duruldum, Koştum arkandan yoruldum, Yüzlerce fona girdim ah! Bir fona vuruldum!

Fon dediler, ben de daldım, Kâr umarken derde kaldım, Fonzade güldü sofrada, Fonzedeye yazık oldu!

Para vardı, iz yok oldu, Kim aldıysa keyfi boldu, Fonzedeler dertli kaldı, Fonzadeler mutlu oldu!

Nerede fon, ah nerede? Kimler kaldı bu kerede? Millet bakar boş kasaya, Turplar çoğalmış heybede!

YENİGÜN GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR.