Umut bir tohumdur, taşın bağrında yeşerir,
Zincir vurulsa da yarınlara erişir.
Önüne bent kursalar, yönünü değiştirir;
Çünkü umut, su gibidir...
Mutlaka denize erişir.
++++
Siyasette bazen partiler değil, duygular kazanır.
Bazen de seçimleri sandık değil, umut belirler.
Türkiye tam da böyle bir eşiğin üzerinde duruyor.
Uzun zamandır insanlar yeni bir tabela aramıyor.
Yeni bir liderden de önce, yeni bir siyaset dili arıyor.
Çünkü toplum çok yoruldu.
Aynı yüzlerden...
Aynı kısır tartışmalardan...
Aynı iç hesaplaşmalardan...
Aynı koltuk savaşlarından...
Ve en önemlisi; geleceğe dair umut vermeyen siyasetten...
Bugün CHP'de yaşanan tartışmaların özünde de aslında bu var.
Kılıçdaroğlu cephesi hâlâ geçmişin muhasebesini yapıyor.
Özgür Özel ise, geleceğin hesabını.
Biri mahkeme koridorlarında siyaset arıyor.
Diğeri meydanlarda.
Aradaki fark tam da buradan doğuyor.
Çünkü siyaset yalnızca haklı olmak değildir.
Toplumun hangi yöne yürüdüğünü görebilmektir.
DEĞİŞMEZ KURAL.
Sosyolojinin değişmez bir kuralı vardır.
Toplumun değişim talebi belli bir eşiği geçtiğinde artık onu hiçbir bürokrasi, hiçbir parti disiplini, hiçbir liderlik kavgası durduramaz.
Suyun önüne bent kurabilirsiniz.
Bir süre tutarsınız.
Ama su ya bendi aşar...
Ya toprağın altından yol bulur...
Ya da kayayı deler.
Değişim de böyledir.
Engellenmez.
Sadece geciktirilir.
TOPLUM TARİHİ BİR KIRILMANIN EŞİĞİNDEN GEÇİYOR.
Bugün milyonlarca insanın yeni bir siyasi arayış içinde olmasının nedeni yalnızca CHP'deki iç kriz değildir.
Bu, daha derin bir sosyolojik kırılmanın sonucudur.
Çünkü gençler artık ideolojik sloganlarla ikna olmuyor.
Emekliler ise sabır telkinleriyle yaşamıyor.
Gençler gelecek istiyor.
Emekliler onurlu bir hayat.
Orta sınıf yeniden nefes almak istiyor.
Esnaf güven istiyor.
Üreten kesim öngörülebilir bir ekonomi istiyor.
İnsanlar artık yalnızca iktidardan değil, muhalefetten de çözüm bekliyor.
İşte tam bu noktada siyasetin merkezi değişiyor.
BETON DUVARLARIN ARKASINDA SİYASET YAPMA DÖNEMİ KAPANIYOR.
Eğer gerçekten CHP'den ayrılan yeni bir siyasi hareket doğarsa...
Onun en büyük sermayesi parti örgütleri olmayacaktır.
Ne il başkanlıkları...
Ne delegeler...
Ne de eski siyasetçiler...
Ne belediye başkanları.
Ne belediye meclis üyeelri?
Onun en büyük sermayesi umut olacaktır.
Çünkü toplum bazen programdan önce psikolojiyle hareket eder.
Siyasette "çekim merkezi" denilen olgu tam da budur.
İnsanlar kazanana değil...
Kazanabileceğine inandığı yere yönelir.
Mıknatıs gibi.
Sessizce.
Bir anda değil...
Dalga dalga...
TARTIŞMALAR GELECEĞE IŞIK OLACAKTIR.
Bu yüzden tartışma yalnızca CHP'nin oyları değildir.
Yeni bir çekim merkezi oluştuğunda yalnızca CHP etkilenmez.
AK Parti de etkilenir.
MHP’ de.
İYİ Parti de.
Zafer Partisi de.
Yeniden Refah da.
Kararsız seçmen de.
Çünkü umut ideolojik sınır tanımaz.
Ekonomik kriz dönemlerinde seçmen önce cebiyle düşünür.
Sonra geleceğiyle.
En sonunda da umuduyla.
ARTIK KİMLİK SİYASETİ BİTMİŞTİR.
Türkiye uzun yıllardır kimlik siyasetinin içinde sıkıştı.
Artık insanlar kim olduklarından çok nasıl yaşayacaklarını konuşuyor.
Bu yüzden yeni kurulacak her siyasi hareket önce ekonomiyle...
Sonra adaletle...
Sonra liyakatle sınanacak.
Toplum artık slogan istemiyor.
İşleyen bir devlet istiyor.
Adil bir düzen istiyor.
Çalışanın karşılığını aldığı bir ülke istiyor.
SİYASETİN YANILGISI…
Siyasetin en büyük yanılgısı şudur:
Toplumu kendi iç hesapları kadar küçük sanmak.
Oysa toplum çoktan başka bir sayfaya geçmiş olabilir.
Liderler hâlâ eski defteri okurken...
Millet yeni kitabı yazmaya başlamıştır.
Sosyoloji bunu "zaman kırılması" diye tarif eder.
Siyaset bunu çoğu zaman seçim gecesi fark eder.
MESELE YENİ BİR PARTİNİN KURULMASI DEĞİLDİR..
Belki de bugün Türkiye'de konuşulması gereken asıl mesele, yeni bir partinin kurulup kurulmayacağı değildir.
Asıl mesele, milyonlarca insanın neden yeni bir parti kurulmasını ister hâle geldiğidir.
Çünkü hiçbir siyasi hareket yalnızca liderlerin iradesiyle doğmaz.
Toplum çağırırsa doğar.
Toplum sahiplenirse büyür.
Toplum umut bağlarsa iktidar yürüyüşü başlar.
Ve tarihin öğrettiği en eski gerçek şudur:
Hiçbir güç, yürümeye karar vermiş bir toplumun önüne sonsuza kadar bent kuramaz.
+++++
Umut bir tohumdur, taşın bağrında yeşerir,
Zincir vurulsa da yarınlara erişir.
Önüne bent kursalar, yönünü değiştirir;
Çünkü umut, su gibidir... Mutlaka denize erişir.
Umut ne satılır ne de miras kalır,
Yürekten doğarsa milletin sesi olur.
Bir kez yürümeye karar verirse halk;
Artık ne bent dayanır, ne duvar kalır.
